Kiedy miłość łączy się z nienawiścią

Jak co tydzień  uśmiechnięta  dwudziestoletnia Jagoda szła na literaturę. Uwielbiała ten przedmiot, choć większość jej koleżanek twierdziła, że to strata czasu.

-Witam wszystkich. Przepraszam za spóźnienie- pięć minut po dzwonku do klasy wpadła nauczycielka. – Pan zapomniał skserować wiersze.   Pani Karolino- pani Kowalska poczekała, aż studentka  oderwie wzrok od swojej komórki i na nią spojrzy. – Proszę rozdać teksy- wręczyła dziewczynie kartki, po czym usiadła za biurkiem i kontynuowała swój monolog. – Przeczytajcie wiersze i zastanówcie się nad znaczeniem metafor. Macie pięć minut.

Jagoda została pochłonięta przez treść.  Wyłączyła się, a kiedy ponownie skupiła się na rzeczywistości, dyskusja w sali już trwała.

-Tak jak zauważył Pan Marek, utwór opiera się na kontraście między miłością i nienawiścią, czyli uczuciom, których nie da się połączyć.

-To prostsze niż się wydaje – wymknęło się Jagodzie, zanim zdążyła zastanowić się nad tym, co mówi.

-To interesujący pogląd. Mogłaby Pani rozwinąć.

-Po prostu uważam, że da się je połączyć.- Dlaczego ja najpierw gadam, potem myślę?!

-Ciekawi mnie, co skłoniło Panią do takiego wniosku.

-Własne doświadczenia.

-To znaczy?

Czy ona nie da mi spokoju? Raczej nie. Może wyjdę? Nie, nie chcę uciekać. Za dużo razy to już zrobiłam. Głęboki oddech. Jestem gotowa na to, aby zmierzyć się z przeszłością? Chyba…

-Pięć lat temu byłam w związku z chłopakiem, którego znałam można powiedzieć, że od urodzenia, gdyż nasze matki się przyjaźniły. Był sześć lat starszy ode mnie. Kiedy miałam 13 lat byliśmy przyjaciółmi. W czasie wakacji, poszliśmy we dwoje obejrzeć zachód słońca. Chodziliśmy po plaży. Wyznałam mu wtedy, iż jak będę dorosło to będę chciała palić, chodzić z imprezy na imprezę, jeździć na motorze tak szybko, jak tylko się da, itd.

-Obiecaj mi coś.

-Co?

-Że nigdy nie zrobisz, czegoś co mogłoby przyśpieszyć Twoją śmierć lub od razu Cię zabić.

-Ok, ale pod jednym warunkiem.

-Jakim?

-Kiedy będziemy już dorośli i będziesz miał dziewczynę, żonę, czy jakąkolwiek partnerkę, czy cokolwiek się stanie. Nigdy, ale to przenigdy mnie nie zostawisz, że zawsze będziesz moim przyjacielem. Zawsze, zawsze, na zawsze…

Nie odpowiedział. Pocałował mnie. Przez pięć lat byliśmy razem. Było cudowanie. Oczywiście - zdarzały się  sprzeczki większe i mniejsze, ale po każdej z niech było jeszcze lepiej. Pewnego dnia zadzwoniła jego mama i powiedziała mi, że on… Że on zginął w  wypadku samochodowym. Czułam pustkę. Nie mogłam się wygrzebać.  W końcu przyszła złość. Zaczęłam  go nienawidzić za to, że kochałam go tak mocno, iż nie byłam w stanie bez niego żyć. Nienawidziłam go za to, że mimo iż mnie oszukał i zostawił mnie, ja dalej go kocham. Postanowiłam, że nie będę od niego gorsza i też złamię obietnicę. Zaczęłam od palenia, ale to nie przynosiło ulgi, ani nie zmniejszało cierpienia. Postanowiłam spróbować czegoś mocniejszego. Pocięłam się, ale to też nie było to. Narkotyki. To w nich znalazłam odskocznię od miłości i nienawiści. Na szczęście moi bliscy szybko zareagowali. Gdy wyszłam z odwyku obiecałam sobie, że nigdy więcej się nie zakocham.- Kiedy skończyłam zobaczyłam, że oczy wszystkich skierowane są na mnie. Pani profesor siedziała na biurku. Chciałam poprawić włosy. Poczułam, iż moje policzki są mokre od łez.